Kapija sa bedemom	Kapija I
Kapija II	Šor

Drvena kapija	Kapija	Sat
	Kapija  pod krošnjama

Pavle Blesić je verovatno jedini naš slikar koji slika – vreme.

A slika ga tako da ga čini vidljivim!
Vidljivost vremena omogućena je čudesnom energijom Blesićeve imaginacije koja je istovremeno
i »forma pojava« (Svet. Marić) koje njegovo
unutrašnje čulo vida otkriva kao uzbudljive vizuelne činjenice inspiracije. Vreme, dakle, nije za njega apstraktna kategorija mišljenja, ni jednostani oblik empirijskog iskustva. Zato je logično
što je ikonografska osnova
Blesićeve temporalne tematike figuralna fragmentacija, svojevrsna kolažna konstrukcija elemenata
koji pripadaju svetu pojavnih oblika
ili čak – domenu apstrakcije.
Preobražavajući fragmente vidljivog sveta
u činjenice poetskog likovnog iskaza doživljaja
vremena u materiji pikturalnog jezika, on otkriva
ustvari morfologiju svake slikarske partikule
koja je deo celine prizora. Raskošna, slojevita
likovna materija, izuzetne vizuelne dopadljivosti,
na Blesićevoj slici poseduje vlastiti »ugovor«,
bez ikakvih ideoloških ili stilskih posrednika,
između ideje i čina, tehnike i konačnog stanja slike.

Blesić je, možda, jedan od poslednjih
naših slikarskih metafizičara koji ontologiju bića
stavlja u funkciju otkrića ontologije slike.
Zato njegova slika ne počinje u krugu
racionalnih određenja, ili u znaku
trendovskih signala – ona je zarobljenik
svoje vlastite logike i zakona jezika
na kojima počiva. Ali ono što je ipak
racionalno odredivo na Blesićevoj slici,
što može biti predmet egzaktne analize,
to su oni najređi tragovi vremena koji prolaznost preobražavaju u večnost. A ti tragovi vremena
su dvostruke prirode – materijalne i duhovne
– uhvaćeni intuicijom slikara kao oblici koji su
više od svedočanstva i više od metafore
– oni su simboli večnosti! Nostalgija, melanholija,
poniranje u tajna stanja duše, osećanje jedinstva
života i smrti, samo su neki od tih sadržaja.

Ove opšte premise, ovaj univerzalni karakter
Blesićevog umetničkog dela
čine njegovu suštinsku smisaonu odrednicu.
A onaj karakter pojedinačnosti u opštim tokovima umetničkih ideja i smena jezičkih modela,
otkriva autentičnost kreativnog čina
i originalnog autorskog izbora. Etape
kroz koje je Blesić učvršćivao svoju stvaralačku
veru u dugom vremenskom periodu,
od kraja pedesetih godina prošlog veka
do danas ( Zapisi, pečati i medaljoni,
Iz porodičnog albuma, Program antike.
Zaboravljeni zidovi, bedemi i kapije Sombora,
te konačno – Tempus fugit ) živa su svedočanstva
o njegovoj permanentnoj aktuelnosti
i istovremeno o vezama i paralelnim tokovima
sa pojedinim oblicima moderne i
postmoderne ideologije.

Ovaj kratki zapis o Blesićevoj umetnosti
završimo jednim pitanjem: da li smo spremni
za konačne zaključke o vrednosnim rasponima
Blesićeve umetnosti? Da li je takav zaključak
uopšte moguć, ne samo danas i ovde,
već u bilo kojem budućem vremenu?
Njegova umetnost je živi organizam
koji se prepušta različitim interpretacijama,
menjajući ustvari one koji u njoj traže promene!

Dodajmo, na kraju da je Blesićev mali format
zgusnuta supstanca likovnog jezičkog tkiva:
kažemo supstanca, jer u tom formatu
nije izostalo ništa što gradi lik i semantiku slike.

Sreto Bošnjak